Capsule Gold my Fourth Capsule

posted on 06 Dec 2009 20:01 by randomboy  in TheDiary

แฮ่มๆ

 

วันนี้ก็...ดอดไปงานมีอีกแล้วครับท่าน ฮ่าๆๆๆๆ

 

ไปกับเพื่อน เป็นครั้งแรกเลยที่ไปกับเพือ่น ก่อนหน้านี้เคยแค่ไปกับพี่ซี(หลังจากนั้นก็ไม่เจอใครอีกเลยยกเว้นพี่นกฟ้าที่บังเอิญไปเห็นแรนด์เข้าแ้ล้วเดาถูก กับพี่เสกที่ไปเจอเข้าแบบไม่ตั้งใจวันนี้ รูปน่ะ เก็บได้ แต่อย่าโพสเชียวล่ะ เคืองแน่ๆ)

 

เอาตังไป340 ขากลับเหลือ20บาท=_= เกิดอะไรขึ้น...แค่โดอย่างเดียวทำไมมันหมดไวล่ะ....

 

ฝากยุนจังไปขอลายเซ็นต์ที่บู้ทAK ไม่รู้ว่าคนที่เซ็นต์ให้เป็นใครกันแน่ ท่านคิริโตะรึเปล่าครับ เสื้อส้มๆ(วันนี้ไม่ยักกะกินหนมปัง...หรือกินหมดแล้ว??)

 

เล่นOXก็แพ้ตั้งกะเกมที่3....ไม่น่าพลาดตอนไทกะเลย...ชิชะ....ตอนนั้นดันเบลอ...อดจนได้เป็นไง

แถมอยู่ดีไม่ว่าดี มีคนมานั่งซับหน้ามันให้ดูอีกตะหาก ซองยังอยู่ในกระเป๋าเสื้ออยู่เลย(ก็แกไม่ทิ้งเองนิ)

 

โดดเรียนไปเกือบทั้งวัน...อย่าเอ็ดไปๆ...

 

 แบบนี้...งานหน้าจะได้ไปมั้ยเนี่ย...

 

p.s. capsule gold

หนูเกลียดผู้ชาย!!!!

posted on 04 Dec 2009 23:17 by randomboy  in TheDiary

 

 

 

..อย่ามองแบบนั้น...

 

แค่คิดอะไรเพลินๆแล้วก็เลยอยากตั้งชื่อนี้เท่านั้นเอง....

 

 

 

 

วันนี้ข้าวเย็น.....มีไอ้นี่อยู่บนโต๊ะ....

 

 

 

 

 

 

 

ปลาดุก....

 

ฟิลลี่.....

 

ฟิลลี่ของช้านนนนนนนนนนนนน!!!!

 

โดนคุณตาท่านฉีกเนื้อซะคอขาดคาตา...โอ้ว....

 

สะเทือนใจฮะ....ถึงเรื่องมันะนานแล้วก็เถอะ....

 

จะว่าไปก็ไม่ได้เล่าซะทีนี่เนอะว่าทำไม คืองี้

 

ตอนนั้นพ่อขับรถอยู่ แล้วปลาดุกสองตัวจากไหนไม่รู้ดิ้นดุ๊กๆมาขวางทาง คุณพ่อท่านเลยจับกลับมาด้วยตั้งใจว่าจะเอาไปปล่อยวัดวันรุ่งขึ้น

 

...ชั่วข้ามคืน...

 

...ที่ปลาดุกตัวที่เด็กกว่าดิ้นหลุดออกมาจากกาละมัง...

...แรนด์นี่ที่เล่นคอมอยู่ต้องปลีกตัวไปจับใส่กลับเข้าไปใหม่...

 

...ทว่า...

 

...น้ำหนักตัวราวกับเด็กทารก แรงดิ้นอย่างหนักหน่วงนั่นกลับทำให้หลงใหล...

 

...ราวกับเด็กเล็กๆ...

 

 

 

มันน่ารักโฮก!!!

 

เออ อยากพูดแค่นี้แหละ

ใช่สิ คนมันโมเอะกับปลาดุกนี่ มีปัญหาอะไรป่ะ???

 

วันนี้ซ้อมแสนด์สาธิตสัมพันธ์ แทบตาย ปวดแขนเ็ป็นบ้า

รุ่นพี่เค้าให้ยกร่มค้างไว้ สั่งอะไรก็ไม่สั่ง ตอนนี้แขนสองข้างระบมไปหมดเลย

 

...แขนข้า...ยกไม่ได้แล้ว....

 

+++++++++++++

 

วาเลนไทน์นี้..มีใครบางคนกำลังจะได้ของ....

ตกใจที่"ใครคนนี้"เค้าจะได้....ไม่จริงน่า....

ทำไมคนให้ต้องเป็นเจ้านั่นด้วย....

รู้ซะบ้างสิว่า"คนนี้"น่ะของ"ใคร"

 

ใช่ เจ้านั่นมันไม่รู้ ว่ามีใครอีกคนที่คิดเหมือนกัน

ช๊อก ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะช่วยหรือขวางดี

อยากจะวางตัวเป็นกลาง

ไม่อยากจะเชื่อความคิดจับจดของตัวเอง

ชั้นรู้นะ ว่าแกมันจับจด

เดี๋ยวเป็นเดี๋ยวหาย เดี๋ยวคลั่งเดี๋ยวปล่อยวาง

ความรู้สึกไม่แน่นอน....

 

ตั้งใจไว้แล้ว....

 

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น....อย่าไปเชื่อมัน...

แกมันโลเล...

 

แต่....ความรู้สึกหวั่นๆในอกลึกๆนี่มันอะไร....

ความคิดที่บอกว่า"ซื้อของไปตัดหน้ามันซะ"นี่มันอะไร

บอกสิ บอกที

พูดสิว่ามันเป็น"ของจริง"หรือแค่"เล่นสนุก"

 

ไม่เอาน่า

นี่มันไม่สนุกเลยนะ

ไม่อยากจะเลวไปมากกว่านี้

เลิกทำตัวแบบนี้ซะที

หยุดหวั่นไหวได้แล้ว

ไม่อยากจะบังคับตัวเองแบบหักดิบเหมือนตอนนั้น

...เสียจนพลาดอะไรไป....

ไม่เอาแล้ว....

 

ทุกครั้งที่ผ่านมา....มันก็แค่ปวดแปล๊บๆ...

 

แต่ครั้งนี้....มันต่างออกไป...

บอกสิว่ามันคืออะไร....

 

++++++++++++++

ถึงพาเหรดสาธิตสัมพันธ์คนที่มายืนดูแสตนด์ซ้อม อย่าไปยืนข้างแสตนด์ฝั่งขวามือให้มากนัก

 

ไปดูหลีดไป๊ ชิ่วๆ

ส่งสายตาล้อเลียนอยู่ได้กะไอ้ร่มสีชมพูเนี่ย

ช่องใส่แปรงสีฟันห้องน้ำชั้นล่างก็สีชมพู

วันนี้เป็นวันแรกที่ข้างกลางวันไม่ได้ใส่จานสีชมพู  ขอบคุณคุณเพื่อนที่เคารพที่เปลี่ยนให้

ขอบอกอีกครั้ง

 

แรนด์เกลียดสีชมพูเฟ้ย!!!